Z Barcelony pociągiem w góry — Montserrat, Pedraforca, La Cerdanya

1. Dlaczego góry z Barcelony to najlepszy pomysł na jeden dzień

Mieszkam w Barcelonie od dziesięciu lat i wciąż śmieszy mnie, jak turyści potrafią spędzić cały tydzień między plażą a Sagradą Familia, nie wiedząc, że w niecałą godzinę pociągiem są w zupełnie innym świecie — wśród skalnych iglic, sosnowych lasów i cisz, których w mieście nie znajdziecie. Katalonia ma to do siebie, że morze i góry sąsiadują ze sobą bliżej, niż większość ludzi się spodziewa.

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że nie potrzebujecie samochodu. Sieć Rodalies de Catalunya (regionalne pociągi Renfe) oraz FGC (Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya) sięga naprawdę daleko w głąb Pirenejów i Przedgórza Pirenejskiego. Wsiadacie na stacji w centrum miasta, a kilka godzin później stoicie na szczycie patrząc na doliny, których nikt z plaży w Barcelonecie nawet nie podejrzewa.

W tym artykule zabieram Was w trzy konkretne kierunki — Montserrat na klasyczną jednodniową wycieczkę, Pedraforca dla tych, którzy chcą włożyć buty trekkingowe, oraz La Cerdanya, czyli prawdziwe Pireneje z widokiem na Francję. Do tego kilka dodatkowych tropów, gdyby te trzy Wam nie wystarczyły.

2. Montserrat — góra, która wygląda jak z innej planety

Montserrat to must-see numer jeden i szczerze — zasłużenie. Te charakterystyczne, powycinane przez erozję skalne masywy widać nawet z lotniska, a klasztor benedyktynów wciśnięty w zbocze robi wrażenie niezależnie od pogody.

Dojazd zaczyna się na stacji Plaça Espanya (linia FGC, nie Rodalies — to ważne, bo peron jest w innej części kompleksu niż pociągi Renfe). Wsiadacie w linię R5 w kierunku Manresa i jedziecie do stacji Monistrol de Montserrat (na kolejkę linową) albo o jeden przystanek dalej, Monistrol Vila (na kolejkę zębatą). Przejazd zajmuje około godziny.

Stąd macie dwie opcje wjazdu na górę. Aeri de Montserrat to historyczna kolejka linowa — wjazd trwa dosłownie kilka minut, ale kabiny są małe i w silny wiatr bywają zamykane. Cremallera de Montserrat, czyli kolejka zębata, jedzie wolniej (kilkanaście minut), za to kursuje praktyczniej przy trudnych warunkach.

Najwygodniej kupić bilet łączony Trans Montserrat (pociąg + kolejka + nielimitowane przejazdy funicularami na miejscu) – to wydatek około 38,50 EUR, warto kupić online przed wyjazdem albo wersję Tot Montserrat z wejściem do muzeum. Na miejscu koniecznie posłuchajcie chóru Escolania, jeśli trafi się pora śpiewu.

3. Pedraforca — dla tych, co chcą się zmęczyć

Jeśli Montserrat to zdjęcie na Instagrama, to Pedraforca jest dla ludzi, którzy chcą poczuć góry pod nogami. Ten charakterystyczny dwuwierzchołkowy masyw (Pollegó Superior i Pollegó Inferior) w regionie Berguedà to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów Katalonii, choć wciąż mało znany turystom zagranicznym.

Dojazd jest tu bardziej złożony niż do Montserrat i wymaga kombinacji pociągu z autobusem. najpierw autobusem do Berga (np. ALSA lub Autocars Berguedana z Barcelony), a stamtąd lokalnym autobusem lub taksówką do Saldes albo Gósol, skąd zaczynają się szlaki. Pociąg niestety tu nie dociera — Guardiola de Berguedà nie ma stacji kolejowej. To rejon, gdzie warto sprawdzić rozkład jazdy dzień wcześniej, bo autobusy lokalne kursują rzadko, czasem tylko kilka razy dziennie.

Sam szlak na przełęcz Collada de Verdaguer, skąd rozciąga się najsłynniejszy widok na oba wierzchołki, to trasa dla osób średniozaawansowanych — liczcie na 4-5 godzin w obie strony, solidne podejścia i oznakowanie, które bywa skąpe. Zdobycie samego szczytu to już wspinaczka, nie spacer — zostawcie to doświadczonym.

Pedraforca poleciłbym raczej jako wyprawę na dwa dni z noclegiem w Saldes lub Gósol niż jako sztywny jednodniowy wypad — logistyka autobusowa po prostu na to nie pozwala komfortowo.

4. La Cerdanya — dolina, gdzie kończy się Katalonia, a zaczynają prawdziwe Pireneje

La Cerdanya to moja osobista ulubiona wycieczka z Barcelony, kiedy mam cały dzień i ochotę na prawdziwe góry, nie tylko przedgórze. To szeroka, słoneczna dolina rozciągnięta między Katalonią a Francją, z Puigcerdà jako główną bazą wypadową.

Jedzie się tu linią R3 Rodalies, którą łapiecie na stacji Plaça Catalunya lub Sants, w kierunku Puigcerdà — to końcowa stacja. Trasa prowadzi przez Vic, Ripoll i Ribes de Freser, a im dalej na północ, tym bardziej zmienia się krajobraz — z równin na strome zbocza pokryte lasami. Cały przejazd zajmuje około trzech godzin, więc to zdecydowanie dłuższa wyprawa niż Montserrat.

Cena biletu jednorazowego to ok. 10,20 EUR (strefa 6 ATM, bilet jednorazowy) – warto sprawdzić aktualną taryfę przed wyjazdem, bo ceny zmieniają się sezonowo, warto sprawdzić też bilety strefowe T-Casual, jeśli planujecie więcej podróży regionalnych w danym miesiącu.

Na miejscu w Puigcerdà spacer nad jeziorem Estany, targ w soboty i mnóstwo tras rowerowych oraz pieszych po płaskiej części doliny. Kto chce wyżej — z pobliskiego Alp czy ze stacji La Molina (też na trasie R3) łatwo wejść wyżej w góry, latem na spokojne szlaki, zimą na narty.

5. Praktyczne porady — czego nie zabraknie w plecaku

Największy błąd, jaki widzę u turystów jadących w góry z Barcelony: ubierają się jak na plażę. Tymczasem różnica temperatur bywa spora — w mieście 28 stopni i słońce, a w Puigcerdà czy przy Pedraforca nawet kilkanaście stopni mniej, do tego wiatr i nagłe burze popołudniowe latem. Zawsze bierzcie ze sobą kurtkę przeciwdeszczową, nawet jeśli w Barcelonie nie ma na niebie ani chmurki.

Wygodne buty to konieczność — sandały na Montserrat to koszmar, który widuję regularnie, zwłaszcza na kamiennych, śliskich ścieżkach wokół klasztoru. Wodę i przekąski warto mieć swoje, bo ceny w górskich bufetach są wyższe niż w mieście.

Jeśli chodzi o porę roku — wiosna (kwiecień-czerwiec) i wczesna jesień (wrzesień-październik) to najlepszy czas: mniej upału niż latem, mniej tłumu niż w wysokim sezonie, a szlaki wciąż suche. Lipiec i sierpień w Montserrat bywają zatłoczone turystycznymi grupami z autokarów, a upał utrudnia dłuższe trasy.

Sprawdzajcie rozkłady jazdy dzień wcześniej w aplikacji Rodalies lub FGC — pociągi w weekendy i święta kursują rzadziej, a ostatni powrotny pociąg z gór bywa wcześniej, niż się wydaje.

6. Inne górskie kierunki, o których mało kto wie

Poza trzema głównymi kierunkami z tego artykułu, region Ripollès kryje jeszcze kilka smaczków, które osobiście uwielbiam pokazywać znajomym z zagranicy.

Vall de Núria to jedna z moich ulubionych wycieczek — dolina dostępna wyłącznie kolejką zębatą Cremallera de Núria (samochodem czy pieszo się tam nie dojedzie, poza trekkingiem górskim). Dojeżdżacie pociągiem R3 do stacji Ribes de Freser, tam przesiadka na kolejkę zębatą (zarządzana przez FGC, a nie przez Renfe Rodalies), która wiezie przez wąwóz prosto do sanktuarium w otoczeniu szczytów na wysokości ponad 1900 m. Latem świetne szlaki, zimą stacja narciarska dla początkujących.

Vallter 2000, stacja narciarska koło Setcases, to kierunek trudniejszy logistycznie — pociągiem dojeżdżacie do Ripoll, a dalej autobus firmy Teisa do Setcases kursuje cały rok, ale rzadko — do samego Vallter 2000 połączenia są sezonowe (głównie zimą, autobusy narciarskie z Camprodon lub Ripoll), więc to raczej opcja dla zmotoryzowanych albo zorganizowanej wycieczki.

Cały region Ripollès z miasteczkami jak Ripoll czy Camprodon (to drugie już bez bezpośredniego dojazdu koleją) to dobry pretekst, żeby zostać na dłużej niż jeden dzień.

7. Zamień plażę na góry — chociaż raz

Barcelona sprzedaje się światu jako miasto plaży, tapas i Gaudiego, i słusznie — to wszystko tu jest i jest świetne. Ale mieszkając tu dekadę, zauważyłem, że najciekawsze rozmowy z turystami zaczynają się zawsze od zdania: „nie wiedziałem, że da się tak łatwo wyjechać w góry bez samochodu”.

A da się — i to dosłownie w godzinę od centrum miasta, samym pociągiem, bez wynajmu auta, bez stresu o parkowanie, bez tłumaczenia się z jazdy po nieznanych drogach. Montserrat na spokojny, rodzinny dzień pełen widoków. Pedraforca dla tych, którzy chcą poczuć zmęczenie w nogach i zobaczyć Katalonię, jakiej nie ma na pocztówkach. La Cerdanya dla prawdziwego oddechu Pirenejów i zmiany klimatu dosłownie i w przenośni.

Następnym razem, kiedy będziecie leżeć na piasku w Barcelonecie i pomyślicie „szkoda, że nie ma tu gór” — sprawdźcie rozkład jazdy R5 albo R3. Są bliżej, niż myślicie.