Strona główna › Blog › Porady

Mieszkam w Barcelonie od lat i marzec to jeden z moich ulubionych miesięcy na pokazywanie miasta. W południe siedzi się w ogródkach w samym swetrze, a kolejki pod Sagradą Famílią są krótsze niż w lipcu. W skrócie: w dzień 15–18°C, w nocy 8–10°C, kilka deszczowych dni, morze za zimne na kąpiel, a ceny umiarkowane aż do Niedzieli Palmowej. W 2027 roku Wielkanoc wypada 28 marca, więc ostatni tydzień miesiąca będzie wyraźnie droższy i bardziej zatłoczony.
Na początku marca w dzień jest zwykle około 15°C, pod koniec miesiąca 17–18°C. Noce są chłodne, 8–10°C, a nad morzem przy wietrze jest jeszcze zimniej. Turystów najbardziej zaskakuje różnica między słońcem a cieniem. Na Plaça Reial można w południe siedzieć w koszuli, a godzinę później w wąskich uliczkach Dzielnicy Gotyckiej, gdzie nie dochodzi słońce, robi się po prostu zimno.
Deszcz pada średnio 4–6 dni w miesiącu. Zwykle są to krótkie, porządne ulewy, a nie całodniowa mżawka. Na takie godziny zawsze mam w planie muzeum albo halę targową.
Dzień szybko się wydłuża. Na początku marca słońce zachodzi około 18:40. W nocy z 27 na 28 marca 2027 przestawiamy zegarki na czas letni (tak, w samą Wielkanoc) i zachód przesuwa się na około 20:15. Kto przyjeżdża pod koniec marca, ma na zwiedzanie ponad godzinę światła więcej.
Swoim gościom radzę pakować się jak na polski maj, tylko z poprawką na wiatr. Najlepiej sprawdzają się warstwy: T-shirt, cienki sweter albo bluza i lekka kurtka, najlepiej wiatroszczelna, bo wieczorem od morza potrafi mocno wiać. Do tego wygodne buty na 15–20 tysięcy kroków dziennie i mały parasol. Zimowa kurtka nie będzie potrzebna. Okulary przeciwsłoneczne i krem z filtrem już tak, bo po polskiej zimie marcowe słońce przypieka mocniej, niż się wydaje.
O morze pyta mnie prawie każdy. Woda ma w marcu około 13–14°C. Barcelończycy wchodzą najwyżej po kostki, a pływają tylko morsy i ludzie z klubów pływackich na Barcelonecie. W marcu na plaży się spaceruje, pije kawę w barze przy promenadzie i wystawia twarz do słońca na ławce. Jeśli głównym celem wyjazdu jest kąpiel, lepiej przyjechać jesienią. Opisałem to w tekście o plażach Barcelony we wrześniu i październiku.

Marzec to sezon przejściowy, więc lot i hotel kosztują wyraźnie mniej niż latem. Orientacyjnie, przy rezerwacji z wyprzedzeniem: lot tanimi liniami w obie strony z bagażem podręcznym 300–700 zł, pokój dwuosobowy w porządnym hotelu 3* 90–150 € za noc. Uważajcie na bilety „do Barcelony” z lądowaniem w Gironie albo Reus. Stamtąd do centrum jedzie się ponad godzinę i trzeba doliczyć autobus.
Przed rezerwacją zawsze sprawdzam trzy terminy. Pierwszy to targi Mobile World Congress (w 2027 r. 1–4 marca), kiedy ceny hoteli potrafią skoczyć dwu-, trzykrotnie. Drugi to maraton (w 2027 r. 14 marca), kiedy zamykane są ulice. Trzeci to Wielki Tydzień. Od Niedzieli Palmowej, czyli od 21 marca, do miasta zjeżdżają Hiszpanie z innych regionów i turyści z całej Europy, a ceny lotów i noclegów wyraźnie idą w górę.
Do rachunku za hotel dochodzi podatek turystyczny, płacony za każdą osobę i każdą noc. W 2027 r. w hotelu 3* to ok. 7 € za noc. Jeśli wynajmujecie mieszkanie, sprawdźcie, czy ogłoszenie ma numer licencji zaczynający się od HUTB. Bez tego numeru najem jest nielegalny.
Moim zdaniem cenę z pogodą najlepiej łączy okres między końcem MWC a 19 marca. Podobnie jest w listopadzie w Barcelonie, tylko że wiosną dni robią się coraz dłuższe.
W święta zabytki zwykle są otwarte, ale często krócej, jak w niedzielę. Sagrada Família jest czynnym kościołem, więc w Wielkim Tygodniu nabożeństwa mogą ograniczać zwiedzanie. Muzeum Picassa jest zamknięte w każdy poniedziałek, także w Poniedziałek Wielkanocny, a MNAC jest w świąteczne poniedziałki czynne w godz. 10:00–15:00. Większość supermarketów nie działa w Wielki Piątek i w Poniedziałek Wielkanocny, dlatego zakupy radzę zrobić w czwartek.
W marcu kolejki są krótsze niż latem, ale bez biletu nadal nie wejdziecie. Bilety do obu miejsc kupuje się online, na konkretną godzinę. W pierwszej połowie marca zwykle wystarczy kupić je kilka dni przed wizytą. Na Wielki Tydzień kupiłbym je 2–3 tygodnie wcześniej, zwłaszcza wejścia na wieże, bo jest ich niewiele. Orientacyjnie: Sagrada Família ok. 26 €, z wieżą ok. 36 €, strefa monumentalna Park Güell ok. 18 €. Kupujcie na oficjalnych stronach, bo pośrednicy doliczają marżę.

Przy Sagradzie trzymam się jednej zasady. Witraże od wschodu, po stronie fasady Narodzenia, mają zimne kolory: niebieski i zielony. Od zachodu, po stronie fasady Męki, są czerwone i pomarańczowe. Najpiękniej jest późnym popołudniem, kiedy słońce świeci przez zachodnie okna. W marcu najlepiej wejść między 15:00 a 17:00.
Do Park Güell najlepiej iść rano, na pierwsze wejście, zanim przyjadą autokary. Na wejście z biletem macie pół godziny, więc nie warto się spóźniać. Najwygodniej dojechać autobusem 24, który zatrzymuje się blisko górnego wejścia. Z metra L3 (Lesseps albo Vallcarca) trzeba iść pod górę, częściowo ruchomymi schodami.
Dzień 1: Gaudí. Rano Park Güell, potem spacer w dół przez Gràcię z kawą na Plaça de la Virreina. Po obiedzie Passeig de Gràcia z Casą Batlló i La Pedrerą. Późnym popołudniem Sagrada Família, kiedy przez witraże wpada ciepłe światło.
Dzień 2: stare miasto i morze. Po Dzielnicy Gotyckiej chodzę z gośćmi wcześnie rano, kiedy przy katedrze jest jeszcze cicho. Potem El Born, Santa Maria del Mar i przekąska w hali Santa Caterina, gdzie jest spokojniej niż w Boquerii. Po południu Barceloneta i spacer promenadą. Później jedziemy na Bunkers del Carmel, darmowy punkt widokowy z panoramą całego miasta. Teren jest ogrodzony i do końca marca zamykany już o 17:30, dlatego wybierzcie się tam wcześniej po południu, a nie na zachód słońca. Na wzgórzu wieje, więc weźcie kurtkę.
Dzień 3: Montjuïc i calçots. Rano funikularem z Paral·lel na Montjuïc: zamek, ogrody, widok na port albo MNAC, jeśli to nie poniedziałek. Na obiad calçotada. Wieczorem tapas na Carrer de Blai w Poble Sec.
Na deszczowe godziny zostawiam Muzeum Picassa, MNAC albo zwiedzanie Palau de la Música. Tę trasę można też przejść samodzielnie, z e-przewodnikiem po polsku w telefonie.
Marzec to szczyt sezonu calçotady, który trwa do kwietnia. Calçots to długie, słodkie dymki pieczone na ogniu z pędów winorośli tak długo, aż zewnętrzne warstwy sczernieją. Je się je rękami: zdejmuje się spaloną skórkę, macza biały środek w sosie romesco (pomidory, papryka ñora, migdały, orzechy laskowe), odchyla głowę i wsuwa dymkę do ust. W restauracji dostaje się śliniak, a zwykle też rękawiczki. Po calçots podaje się mięso z grilla, wino i deser. Trzeba liczyć około 35–50 € od osoby. Najlepsza atmosfera jest w wiejskich masiach za miastem i w okolicach Valls, skąd pochodzi ta tradycja.

3 marca w Gràcii jest święto Sant Medir: przez dzielnicę przechodzą korowody, z których na widzów lecą tony cukierków. 19 marca, w dniu św. Józefa, cukiernie sprzedają crema catalana, nazywaną dawniej kremem św. Józefa. Przed Wielkanocą w witrynach pojawiają się mony, czyli ciasta i czekoladowe rzeźby, które chrzestni dają chrześniakom w Poniedziałek Wielkanocny.
Procesje wielkanocne są tu skromniejsze niż w Andaluzji, ale się odbywają. Najbardziej znana wychodzi w Wielki Piątek spod kościoła Sant Agustí w Raval i idzie pod katedrę. Mniejsze procesje przechodzą też przez inne dzielnice. Jeśli miałbym wskazać jeden marcowy termin, wybrałbym środek miesiąca: jest już ciepło, ceny są niskie, a calçots w pełni sezonu.
Chcesz zwiedzić Barcelonę we własnym tempie?
E-przewodniki po polsku: trasa krok po kroku z mapą w telefonie i polskim lektorem przy każdym przystanku, działają bez internetu. Sześć tras, od 89 zł.
Sprawdzone porady, mniej znane miejsca i praktyczne triki na wyjazd do Barcelony — prosto na Twój e-mail. Bez spamu, wypisujesz się jednym kliknięciem.