Strona główna › Blog › Porady
Co roku jesienią dostaję te same pytania: czy jest sens lecieć do Barcelony w listopadzie, w styczniu albo w lutym? Mieszkam tu od lat, przez cały rok oprowadzam Polaków po mieście i bez wahania odpowiadam, że jest. Na Barcelonecie się nie poopalasz, za to zobaczysz Gaudíego bez tłumów, zjesz rzeczy, których latem nikt nie poda, a za lot i hotel zapłacisz wyraźnie mniej. Poniżej zebrałem to, co powtarzam swoim gościom, kiedy przyjeżdżają między listopadem a lutym.
W dzień jest zwykle 12–16°C, w nocy 6–9°C. W styczniu w słońcu, przy stoliku osłoniętym od wiatru, da się siedzieć w samym swetrze i często tak jem obiad. Po zachodzie słońca robi się jednak wilgotno i chłodno, a od morza potrafi mocno wiać. Najlepiej ubrać się na cebulkę: koszulka, sweter albo polar i lekka kurtka przeciwwiatrowa. Gruby puch na polską zimę będzie tu zwykle za ciepły, ale szalik się przyda.
Listopad bywa deszczowy. Od grudnia do lutego pada zazwyczaj mniej i jest sporo słońca, chociaż zdarzają się też dwa-trzy szare dni z rzędu. Trzeba pamiętać o krótkim dniu: w grudniu słońce wschodzi po ósmej, a zachodzi około wpół do szóstej. Dlatego swoim gościom układam dzień tak, żeby Park Güell, Bunkers del Carmel czy spacer po Montjuïc wypadały przed południem albo wczesnym popołudniem. Wnętrza, muzea i kolację zostawiamy na wieczór. Jeszcze jedno: w starszych mieszkaniach ogrzewanie bywa słabe, więc przy rezerwacji apartamentu sprawdź w opisie, czy jest ogrzewanie albo klimatyzacja z funkcją grzania.
Zimą Barcelona po prostu się rozluźnia. W kolejkach, w których latem stoi się w pełnym słońcu, w styczniu czeka się krócej, a w środku jest mniej ludzi. Najbardziej widać to w Sagradzie Famílii. Bilety i tak kupuj wcześniej przez internet, bo wejścia są na konkretną godzinę, ale zimą łatwiej o dogodny termin. Polecam wejść po południu: niskie zimowe słońce wpada wtedy przez zachodnie witraże, w czerwieniach i pomarańczach, i w środku robi się naprawdę ciepło od koloru.
Do Casa Batlló warto wybrać jedno z późniejszych wejść, a potem przejść się Passeig de Gràcia już po zmroku. Zamiast zwiedzania Palau de la Música Catalana z przewodnikiem lepiej kupić bilet na koncert, bo dopiero wtedy ta sala pokazuje, na co ją stać. W grudniu w programie jest sporo świątecznego repertuaru. MNAC na Montjuïc to mój plan na deszczowy dzień: romańskie freski przeniesione z kościołów w Pirenejach robią ogromne wrażenie nawet na osobach, które „nie lubią muzeów”. Museu Picasso w El Born pokazuje głównie młodego Picassa, a mniej tego z okresu kubizmu. Oba muzea są w poniedziałki zamknięte i oba mają godziny bezpłatnego wstępu, na które trzeba się zapisać przez internet. Jedno zastrzeżenie: między Bożym Narodzeniem a Trzema Królami oraz w długi weekend 6–8 grudnia tłumy wracają na kilka dni.
Najstarszy i najbardziej klimatyczny jest Fira de Santa Llúcia przed katedrą. Odbywa się od 1786 roku i trwa mniej więcej od końca listopada do 23 grudnia. Grzańca i bawarskich pierników tam nie znajdziesz. Kupuje się tu mech, korę, choinki i figurki do szopek, bo w katalońskim domu pessebre, czyli szopka, jest ważniejsza niż choinka. Moi goście najpierw chichoczą przy straganach z caganerem, figurką załatwiającą się w kącie szopki, a potem i tak kupują go na pamiątkę. Obok stoi tió, polano z namalowaną buzią, które dzieci „karmią” przez cały adwent, a w Wigilię okładają kijem, żeby „wydało” prezenty.
Drugi jarmark, Fira de Nadal de la Sagrada Família, odbywa się na placu przy bazylice. Jest mniejszy i spokojniejszy, a do tego łatwo połączyć go z wizytą u Gaudíego. Iluminacje zapalają się zwykle pod koniec listopada. Najładniej jest na Passeig de Gràcia, Rambla de Catalunya i w uliczkach Born. Zajrzyj też na Plaça de Sant Jaume, gdzie miasto co roku ustawia szopkę w innej, często zupełnie nowoczesnej formie. Barcelończycy zawsze się o nią kłócą, i to też jest część tradycji.
Katalońskie dzieci najważniejsze prezenty dostają nie w Wigilię, tylko 6 stycznia. Dzień wcześniej wieczorem przez miasto przechodzi Cavalcada de Reis. Królowie przypływają statkiem do Port Vell, a potem jadą przez centrum na platformach i rzucają dzieciom cukierki. Na trasie stoją tysiące rodzin, więc przyjdź wcześniej, ustaw się dalej od miejsca startu i pilnuj kieszeni. Następnego dnia, 6 stycznia, jest święto: sklepy są zamknięte, a w każdym domu na stole stoi tortell de Reis, drożdżowy wieniec z ukrytą figurką i fasolką. Kto trafi na fasolkę, płaci za ciasto w przyszłym roku.
Warto też wiedzieć, że w Katalonii na Boże Narodzenie wolne są dwa dni: 25 i 26 grudnia (Sant Esteve, kiedy je się cannelloni z resztek świątecznego mięsa). W sylwestra o północy zjada się dwanaście winogron, po jednym na każde uderzenie zegara. Zimą odbywają się też mniejsze, uliczne święta dzielnicowe, jak Tres Tombs w styczniu czy Santa Eulàlia w lutym. O wielkich fiestach, kiedy całe miasto wychodzi na ulice, pisałem osobno w tekście o fiestach w Barcelonie: La Mercè, Festes de Gràcia i Sant Jordi.
Zima to sezon na calçots, czyli długie, łagodne cebulki pieczone nad ogniem z winorośli, aż się zwęglą. Zdejmujesz czarną skórkę, maczasz w sosie salvitxada albo romesco, odchylasz głowę i jesz z góry, w śliniaku, bo inaczej się nie da. Na prawdziwej calçotadzie po cebulkach idzie grillowane mięso i butifarra, a wino pije się z porrónu. Sezon zaczyna się mniej więcej w grudniu, a najlepszy jest od stycznia do marca. Ojczyzną calçotów jest miasteczko Valls, gdzie pod koniec stycznia odbywa się Gran Festa de la Calçotada. W sezonie wiele restauracji w Barcelonie ma menú de calçotada, ale najlepiej smakują w wiejskiej masii za miastem.
Na zimne popołudnie polecam Carrer de Petritxol w Dzielnicy Gotyckiej i tamtejsze granjas, stare kawiarnio-mleczarnie, takie jak La Pallaresa czy Dulcinea. Zamów xocolata desfeta, czekoladę tak gęstą, że łyżeczka prawie w niej stoi, a do tego churros albo melindros, czyli biszkopty do maczania. Od końca października na rogach ulic stoją też castanyers, którzy sprzedają pieczone kasztany i bataty w papierowych rożkach. A w pogodne południe zrób to, co barcelończycy: usiądź po słonecznej stronie placu z vermutem i oliwkami.
Montserrat zimą ma sens, ale tylko przy dobrej prognozie. Klasztor leży na wysokości około 700 metrów, jest tam kilka stopni chłodniej niż w mieście, a w mglisty dzień nie zobaczysz zupełnie nic. Pociąg R5 kolei FGC jedzie z Plaça d’Espanya, a na górę dostaniesz się kolejką zębatą albo linową. Najlepiej od razu kupić bilet łączony. Jeśli chcesz usłyszeć chór chłopięcy Escolania, sprawdź godziny występów, bo w czasie ferii szkolnych, także świątecznych, chór nie śpiewa.
Girona leży niecałą godzinę szybkim pociągiem od Sants. Zimą polecam ją szczególnie: spacer po murach obronnych, schody katedry, wąskie uliczki dawnej dzielnicy żydowskiej i kolorowe domy nad rzeką Onyar. Turystów jest wtedy niewielu, a w grudniu dochodzi świąteczna atmosfera. Sitges to około 40 minut pociągiem R2 Sud. W zimowym słońcu można przejść się pustą promenadą, zjeść rybę z widokiem na morze i wrócić przed zmrokiem. W lutym odbywa się tam jeden z najgłośniejszych karnawałów w Hiszpanii, więc jest wtedy tłoczno i drogo.
Najtaniej jest w listopadzie i od połowy stycznia do lutego. Loty tanimi liniami z Polski często kosztują wtedy ułamek letnich cen, a hotele wyraźnie tanieją. Są trzy wyjątki: długi weekend 6–8 grudnia, okres od Bożego Narodzenia do Trzech Króli i przede wszystkim Mobile World Congress na przełomie lutego i marca. W czasie targów ceny noclegów potrafią skoczyć kilkukrotnie, więc zanim zarezerwujesz, sprawdź daty targów. Do każdej nocy dolicza się podatek turystyczny, którego stawka zależy od kategorii obiektu. Przy kilkudniowym pobycie na metro zwykle wystarcza bilet T-casual na dziesięć przejazdów. Od 7 stycznia ruszają wyprzedaże.
Teraz pułapki. Dni wolne to 1 listopada, 6 i 8 grudnia, 25 i 26 grudnia, 1 i 6 stycznia. Wtedy sklepy są zamknięte, a muzea i zabytki działają krócej albo wcale. W Wigilię i sylwestra miasto zamyka się wcześnie po południu. Restauracje, które są wtedy otwarte, mają drogie menu okolicznościowe, więc stolik rezerwuj z dużym wyprzedzeniem. Zimą parki, w tym Park Güell, są też otwarte krócej, a Magiczna Fontanna na Montjuïc często ma wtedy przerwę. Wiele plażowych barów jest zamkniętych do wiosny. Kieszonkowcy za to pracują cały rok, a najwięcej okazji mają przy jarmarkach i Cavalcadzie.
Moim zdaniem to jedna z najlepszych pór na pierwszą wizytę. Plaża odpada, ale zostaje wszystko, po co i tak większość ludzi tu przyjeżdża: Gaudí bez przepychania się, muzea na deszczowe popołudnie, długie obiady w słońcu, calçots, gęsta czekolada i święta, które wyglądają zupełnie inaczej niż w Polsce. Wystarczy pamiętać o krótkim dniu, świątecznych zamknięciach i datach targów, a resztę planu ułożysz spokojnie. Barcelona zimą jest bardziej sobą, bo mieszkańcy mają ją wtedy znów dla siebie, a ty możesz zobaczyć, jak się tu naprawdę żyje.
Chcesz zobaczyć Barcelonę z kimś, kto tu mieszka?
Spacer z polskim przewodnikiem: 6 godzin pieszo przez Stare Miasto i Eixample, wtorki i czwartki o 10:00, maks. 20 osób, 155 zł od osoby.
Sprawdzone porady, mniej znane miejsca i praktyczne triki na wyjazd do Barcelony — prosto na Twój e-mail. Bez spamu, wypisujesz się jednym kliknięciem.