Strona główna › Blog › Ciekawe miejsce
Krótko: w L’Hospitalet de Llobregat warto zobaczyć wieżowce przy Plaça d’Europa, stary rdzeń miasta przy Carrer del Xipreret, centrum sztuki Tecla Sala w dawnej fabryce włókienniczej i wielokulturowe Collblanc–La Torrassa. Przy okazji zjesz tam jak mieszkańcy, taniej i bez kolejek. Wszystko to leży 15–20 minut metrem od Plaça de Catalunya.
L’Hospitalet, które miejscowi skracają do „L’H”, to drugie co do wielkości miasto Katalonii. Na niespełna 14 km² mieszka tu ponad 290 tysięcy ludzi, więc gęstość zaludnienia należy do najwyższych w Europie. Miasto jest wciśnięte między Barcelonę, rzekę Llobregat i lotnisko. Granica z Barceloną biegnie środkiem ulicy: na Carrer de la Riera Blanca jeden chodnik należy do Barcelony, a drugi do L’H.
Dlaczego turyści tu nie przyjeżdżają? Nie ma Gaudíego, nie ma plaży, nie ma katedry. Miasto wyrosło w XX wieku z kolejnych fal migracji. Najpierw przyjeżdżali ludzie z Murcji i Andaluzji, potem z Ameryki Łacińskiej, Azji i Afryki. L’H do dziś jest robotnicze, gęste i niczego nie udaje. Mieszkam w Barcelonie od lat i właśnie tu zabieram znajomych, kiedy chcą zobaczyć, jak naprawdę żyje się w metropolii, a nie tylko jak wygląda ona na pocztówce.
Na pytanie, jak dojechać z Barcelony, odpowiedź jest prosta: metrem, na zwykłym bilecie strefy 1. L’H leży w tej samej strefie taryfowej co centrum, więc T-casual działa tu bez dopłat.
Linia L1 (czerwona) to główna oś miasta. Z Plaça de Catalunya jedziesz w stronę Hospital de Bellvitge. Pierwsze stacje po stronie L’H to Santa Eulàlia (około 15 minut) i Torrassa. Dalej są Florida, Can Serra, Rambla Just Oliveras (centrum, około 20 minut), Av. Carrilet, Bellvitge i Hospital de Bellvitge (około 25 minut).
Linia L5 (niebieska) przydaje się, jeśli mieszkasz w okolicy Sagrada Família albo Sants. Wysiadasz na Collblanc, a kolejne stacje to Pubilla Cases i Can Boixeres. Nazwa tej ostatniej pochodzi od parku Can Buxeres (więcej o nim niżej).
FGC z Plaça d’Espanya (linia Llobregat–Anoia) zatrzymuje się na stacjach Europa/Fira, Gornal, Sant Josep i L’Hospitalet–Av. Carrilet. Do Av. Carrilet jedzie się kilkanaście minut. Z barcelońskiego Sants w kilka minut dojedziesz też Rodalies na stację L’Hospitalet de Llobregat albo Bellvitge.
Przez Collblanc i Torrassę przejeżdżają linie L9 Sud i L10 Sud. Do Fira Gran Via i dalej na lotnisko jedzie tylko L9 Sud, a L10 Sud skręca w stronę Zona Franca. Pamiętaj, że na stacje lotniskowe T-casual nie wystarczy — potrzebny jest osobny bilet lotniskowy (ok. 6 €).
Collblanc i La Torrassa to najbardziej żywa część miasta. W latach 20. XX wieku La Torrassę nazywano „małą Murcją”, bo osiedlali się tu przybysze z południa Hiszpanii. Dziś obok siebie działają dominikańskie fryzjernie, pakistańskie sklepy, peruwiańskie knajpki i stare katalońskie bodegi. Polecam po prostu wysiąść na Collblanc i iść bez planu w stronę Torrassy.
Centre i Sant Josep to historyczne serce L’H. Przy Carrer del Xipreret przetrwały dawne wiejskie domy, m.in. Can Riera i Can Sumarro, które przypominają, że jeszcze sto lat temu była tu rolnicza wieś. W pobliżu znajdziesz Plaça de l’Ajuntament i Rambla Just Oliveras, główny deptak miasta.
La Florida i Pubilla Cases to bloki z czasów wielkiej migracji, ciasne ulice i balkony obwieszone praniem. Nie ma tu zabytków, ale jest codzienność, której w Eixample już nie zobaczysz.
Bellvitge to modelowe osiedle z lat 60. i 70., zbudowane na dawnych polach. Na jego skraju stoi romańska Ermita de Bellvitge, mały kościółek, który ocalał wśród bloków. El Gornal i Granvia Sud to z kolei nowe L’H: biurowce, Fira i wieżowce przy Gran Via.
Jeśli zastanawiasz się, co zobaczyć w L’Hospitalet de Llobregat, zacznij od Centre d’Art Tecla Sala przy Avinguda de Josep Tarradellas i Joan. Mieści się w dawnej fabryce włókienniczej, a oprócz galerii działa tam główna biblioteka miasta. Wystawy sztuki współczesnej są tu zwykle bezpłatne.
Museu de l’Hospitalet ma siedzibę w Casa Espanya, w starym centrum. To dobre miejsce, żeby w godzinę zrozumieć, jak rolnicza wieś stała się przemysłowym miastem. Wstęp jest bezpłatny, a muzeum działa od wtorku do niedzieli (w poniedziałki nieczynne).
Ermita de Santa Eulàlia de Provençana to najstarsza budowla w mieście — romański kościółek konsekrowany w 1101 roku. Stoi dziś wśród zwykłej miejskiej zabudowy i nadal jest czynnym kościołem, więc wnętrze zobaczysz podczas mszy.
Zupełnie inny klimat ma Plaça d’Europa. Stoją tu Torre Porta Fira, czerwony, skręcony wieżowiec projektu Toyo Ito, i hotel Jeana Nouvela z perforowaną fasadą, a niedaleko wznosi się Hesperia Tower Richarda Rogersa. Taki spacer po architekturze nic nie kosztuje, a turystów prawie tu nie ma.
La Farga, dawna fabryka metalurgiczna przy Carrer de Barcelona 2, jest dziś centrum targów i imprez. W Collblanc, w Parc de la Marquesa, stoi z kolei Torre Barrina — zabytkowy pałacyk z końca XIX wieku. Przypomina, że i tu stały kiedyś podmiejskie wille.
Tu L’H bez dyskusji wygrywa z centrum Barcelony. Nie ma menu w ośmiu językach ani naganiaczy, a menú del día jest zwykle o kilka euro tańsze niż przy Ramblach.
Zacznij od targu. Mercat de Collblanc to jedna z największych hal targowych w mieście — ponad 200 stoisk, kilka kroków od stacji metra Collblanc. Rano robią tu zakupy wszyscy: babcie z wózkami, restauratorzy i kucharze z okolicznych barów. Przy części stoisk zjesz na miejscu. Mniejsze targi tego typu znajdziesz też w innych dzielnicach.
Koniecznie spróbuj esmorzar de forquilla, czyli katalońskiego „śniadania z widelcem”. To nie croissant z kawą, tylko solidny talerz: botifarra z fasolą, jajka sadzone, czasem cap i pota albo kaszanka, do tego wino. Jada się je mniej więcej między 9 a 11, a w robotniczych barach L’H ta tradycja przetrwała lepiej niż w centrum. Na dobre esmorzar wybierz się do baru Alarcón przy Carrer Roca i Umbert 11 — ten adres miejscowi polecają sobie nawzajem.
W niedzielę przed obiadem pora na vermut: kieliszek wermutu z syfonem, oliwki, chipsy i małże z puszki. Jeśli lubisz ten rytuał, zajrzyj do El Cau del Vermut, gdzie w karcie jest ponad 80 wermutów, a do tego klasyczne tapasy. W Collblanc i La Torrassie zjesz też ceviche, pakistańskie curry albo dominikański mangú, wszystko kilka przecznic od siebie.
L’H jest gęste, ale da się tu odetchnąć. Najładniejszy zakątek to Parc de Can Buxeres z modernistycznym pałacykiem i ogrodem w historycznym stylu, niedaleko stacji Can Boixeres na L5. Wpadam tu, kiedy mam dość betonu.
Od strony Bellvitge łatwo wyjść nad rzekę Llobregat. Wzdłuż koryta biegną ścieżki rowerowe i spacerowe, a po drugiej stronie zaczynają się pola Parc Agrari del Baix Llobregat. Po sąsiedzku, już w Cornellà, leży Parc de Can Mercader z pałacem i dużym terenem zielonym. To dobre przedłużenie spaceru, choć formalnie to inne miasto.
Teraz piłka. Collblanc to najkrótsza droga na Spotify Camp Nou: stadion stoi w barcelońskiej dzielnicy Les Corts, kilka minut pieszo od stacji. W dni meczowe ulice Collblanc zamieniają się w jedną wielką strefę kibica, a okoliczne bary pękają w szwach. Jeśli idziesz na mecz, zjedz przed nim tutaj, a nie przy stadionie: będzie taniej i spokojniej.
Ośrodek treningowy Ciutat Esportiva Joan Gamper i Estadi Johan Cruyff leżą natomiast w sąsiednim Sant Joan Despí, nie w samym L’H. Dojazd jest łatwy, ale zaplanuj go jako osobny punkt dnia.
L’Hospitalet się sprawdzi, jeśli znasz już Barcelonę i szukasz czegoś prawdziwego, jeśli masz wczesny wylot albo późny przylot, a także jeśli przyjeżdżasz na targi. Fira Gran Via, gdzie odbywa się m.in. Mobile World Congress, leży właśnie w L’H, a hotele przy Plaça d’Europa są wtedy najwygodniejszą bazą.
Noclegi w L’H bywają tańsze niż w centrum, a do Plaça de Catalunya jedziesz metrem 15–25 minut. W terminach dużych targów ceny potrafią jednak skoczyć powyżej barcelońskich, więc przed rezerwacją sprawdź kalendarz Firy.
Często słyszę pytanie, czy L’H to „drugi Raval”. Nie, to zwykłe miasto, w którym ludzie mieszkają i żyją normalnym rytmem. Obowiązują tu te same zasady co w każdej dużej metropolii: telefon w kieszeni, a w zatłoczonym metrze plecak z przodu.
Jak to wpleść w plan? Sprawdziłem taki plan na pół dnia: rano esmorzar de forquilla i targ w Collblanc, potem spacer przez La Torrassę do Tecla Sala, a po południu Plaça d’Europa i powrót FGC na Plaça d’Espanya. Możesz też połączyć L’H z meczem na Camp Nou albo z ostatnim dniem przed wylotem.
L’Hospitalet nie zachwyci cię na pierwszy rzut oka. Pokaże ci za to Barcelonę bez makijażu, a takich miejsc jest coraz mniej.
Chcesz zobaczyć Barcelonę z kimś, kto tu mieszka?
Spacer z polskim przewodnikiem: 6 godzin pieszo przez Stare Miasto i Eixample, wtorki i czwartki o 10:00, maks. 20 osób, 155 zł od osoby.
Sprawdzone porady, mniej znane miejsca i praktyczne triki na wyjazd do Barcelony — prosto na Twój e-mail. Bez spamu, wypisujesz się jednym kliknięciem.
